สวัสดีอีกครั้งครับผม

หลังจากอัพโหลดเรื่องสัพเพหระมามากมายลงบล๊อกแล้ว มาที่เรื่องของตัวผม และบล๊อกนี้บ้างละกัน

 

-------------------------------------------------

 

เคยมั่นใจฝีมือการวาดภาพสมัยเด็กๆ

แต่พอมาตอนนี้ ไหงมันเก่งกันจังฟะ ตามไม่ทันเว้ยเฮ้ย

ก็เลยใช้จิตนาการที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เอาวะ เขียนนิยายเอาละกัน (ฮา)

 

เอาตัวอย่างให้ชมก่อน เป็นเรื่องเล่าแนวชีวิตปัจจุบันของคนในสังคมใหญ่ ประมาณนี้ละมั้งครับ

One-Day Life ใช้เ็ป็นชื่อชั่วคราวก่อนนะครับ

 

ผมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กบานนั้น

จ้องมองออกไปยังสังคมภายนอกอันสับสนวุ่นวาย

พลางคิดไปว่า

จะใช้เวลานานสักเพียงใด

กว่าความว่างเปล่า

จะกลายเป็นสิ่งสกปรกเหล่านั้น

------------------------------------------------------------------------------

เช้านี้ยังคงเป็นเช้าที่สับสนวุ่นวายเช่นเดิม ผมรีบคว้าขนมปังแทนข้าวเช้า ก่อนจะออกเดินทางไปพบกับเพื่อนๆ ยังที่ที่นัดกันไว้เมื่อวาน


กลางดึก ขณะผมกำลังนั่งท่องอาณาจักรเอลิเซียเพื่อเก็บสะสมของหายากอยู่ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

"เฮ้ยนรินทร์ มึงว่างปะวะ พรุ่งนี้ไปเอสพลานาดกัน"
"มึงเลิกเรียกกูด้วยชื่อจริงซักทีเหอะ และอีกอย่าง มึงโทรมานัดกูตอนดึกเนี่ยนะ" ผมหงุดหงิดเล็กน้อยกับน้ำเสียงกันกวนประสาทของมัน
"เออ ไปเหอะ คราวนี้กูชวนเพื่อนไปเยอะนะเว้ย" มันพยายามตื้อผม
"เออๆ ไปก็ได้ ว่าแต่ไอตรีไปปะวะ จะได้ไปทางเดียวกับมัน" ผมตอบแบบขอไปที
"กูโทรถามแล้ว แม่งไปแน่นอน"
"พรุ่งนี้กี่โมง"
"สิบเอ็ดโมง แล้วเจอกันนะเว้ย"


ผมต้องยืนรอรถโดยสารประจำทาง เหตุเพราะไม่ได้เรียนขับรถยนต์ส่วนตัว และไม่อยากเสียเงินไปกับแท็กซี่ที่ขูดเลือดเนื้อกันไปหน่อย แม้จะร้อนแต่ก็ต้องรอ ถ้าได้รถปรับอากาศก็โชคดีไป

เสียงของถนนและล้อรถยนต์เสียดสีกันเป็นจังหวะ รถยนต์จำนวนมากวิ่งผ่านไปมา สองคนด้านหลังกำลังสนทนากันบางอย่าง แต่ผมกำลังฟังเพลงจากเครื่องเล่นเอ็มพีสามตัวเก่ง ทำให้ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันอยู่

เสียงดนตรีที่ผมฟัง กำลังผสานกับเสียงรอบข้างตัวผม

ทุกสิ่งทุกอย่าง ไหลไปตามทางของมันอย่างราบรื่นไม่ติดขัด เป็นตัวของมันเองและผสานเข้ากับสิ่งอื่นได้อย่างลงตัว

โลกนี้ช่างเป็นโลกที่สวยงาม

สวยงามเสียจน เห็นถึงความสกปรกโสโครกได้อย่างชัดเจน...

 

กำหนดเสร็จโปรเจค : ไม่กำหนดครับ *หัวเราะ*

แน่ไม่แน่ แต่งไปแต่งมามันอาจแผงไปกลายเป็นแฟนตาซีก็ได้ (ฮา)

 

-------------------------------------------------

 

แล้วพบกันเอนทรี่หน้าครับผม

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

อยากแต่งนิยายบ้าง~ แต่ตอนนี้ใกล้ตายกับโด 12 หน้าแล้ว TT^TT"" เฮ้อ~ ชีวิตม.ปลายนี่ช่างวุ่นวายจริงๆ เปิดเทอมไม่เหลือซากแน่ตรู...ORZ..

#1 By โอโคะจัง on 2009-05-09 22:22

"เนเน่จัง! ว่างป่ะอ่ะ พรุ่งนี้ไปเที่ยวเอสพลานาดกัน!"
question คำพูดที่ติดปาก
จะเจอทุกครั้ง
ที่มีเสียงมือถือดัง 555+
เด๋วก่อนเปิดเทอมจะชวนไปเที่ยวอีก อิอิquestion
ชีวิตจริงสุดๆเลยเจ้าค่ะ
แต่งต่อนะ
อยากอ่านๆ
question question question

#2 By Neko~เหมี๊ยว~ on 2009-05-10 00:01